Przejdź do treści głównej
Lewy panel

Wersja do druku

Limitowana miłość, czyli samotność w DPS

28.09.2020
Autor: Jan Arczewski, fot. Justin Schott/Freeimages.com, M. Różański
Starszy pan siedzi przed zamkniętym oknem, wpatrzony w przestwór

Po dłuższym okresie stabilizacji wkroczyliśmy w czas bardzo zwiększonej liczby zakażeń koronawirusem. Nie moim zadaniem jest doszukiwać się powodów tej sytuacji. Chciałbym jednak ukazać obraz funkcjonowania osób mieszkających w domach pomocy społecznej właśnie w tym szczególnym okresie, gdy wirus stał się w społeczeństwie tematem numer jeden.

Pozwolą Państwo, że sytuację zobrazuję na przykładach z jednego z takich domów, bo wiem, że w wielu placówkach wygląda to podobnie.

Kiedy kilka miesięcy temu pojawiła się pandemia, pierwszą reakcją było wprowadzenie całkowitego zakazu odwiedzin mieszkańców, ale też zakaz wychodzenia osób tam mieszkających poza teren. Trzeba powiedzieć, że duża ich liczba to osoby na tyle sprawne, że mogły samodzielnie wychodzić do lekarza, na spacery, do sklepu (a zakupy zrobione samodzielnie to inna bajka, niż gdy ktoś je zrobi), do rodziny. Prawie wszystkie były w tym domu odwiedzane przez rodziny, ale też obcych ludzi, m.in. wolontariuszy.

Nagle wszystko zostało zastopowane.

Na szczęście pozostało im korzystanie z ogrodu i nadzieja, że epidemia szybko minie. Niestety, czas płynął, a zamiast pozytywnych wiadomości napływały te pełne grozy o tragicznych sytuacjach w tego typu placówkach. Jedną z najtrudniejszych chwil dla mieszkańców i ich rodzin były Święta Wielkanocne, które musieli spędzić z dala od siebie.

W początkowym okresie pandemii jedynymi przejawami więzi z najbliższymi były rozmowy telefoniczne i paczki pozostawiane „na bramie”. Należy przy tym wspomnieć, że nie wszyscy w tym domu mają telefony, a wielu nie jest w stanie kontaktować się werbalnie.

Niektórzy chodzący prowadzili „rozmowy przez płot”. To było nielegalne, ale potrzeba relacji z bliskimi była tak silna, że restrykcyjne zakazy nie miały racji bytu.

Kiedy liczba dziennych zakażeń w kraju w miarę się ustabilizowała, wprowadzono możliwość spotkań z bliskimi w ogrodzie, ale trzeba było umówić się telefonicznie, wizyty miały określone godziny, były ograniczone czasowo i – co oczywiste – z zachowaniem procedur sanitarnych. Wyrażono też zgodę na możliwość dowiezienia mieszkanek z opiekunem do ich fryzjerów, bo dla większości kobiet brak takiej usługi był bardzo trudny do zaakceptowania. Stworzono też możliwość odwiedzin grobów bliskich, pod nadzorem opiekuna. Takie wyprawy w normalnej sytuacji to chleb powszedni.

Upływający czas dawał nadzieję, że idzie ku lepszemu, wszystko wróci do normy, zaczną się samodzielne wyjścia, normalne odwiedziny w pokojach, że „zostanie przywrócona wolność”. I wtedy nastąpił znaczny wzrost zakażeń i zwiększone ryzyko przeniesienia choroby na teren domu pomocy. No i prysły nadzieje, bo ponownie wprowadzono ograniczenia i zakaz odwiedzin – nawet tych limitowanych, w ogrodzie.

Ta sytuacja bardzo źle wpływa na samopoczucie mieszkańców domów pomocy. Z dnia na dzień zauważa się u nich rosnące napięcie, nerwowość, apatyczność i poczucie beznadziei. Brak kontaktów z najbliższymi, a przy tym wiedza, że pracownicy codziennie wracają do rodzin, wyjeżdżają na urlopy i żyją jak przed pandemią, jeszcze bardziej nasilają niekorzystne stany emocjonalne. I chociaż ograniczenia mają po części uzasadnienie, bo chodzi o ochronę przed śmiercionośną zarazą tych, którzy są na nią najbardziej narażeni, to chciałoby się wrócić do normalności.

Mam wrażenie, że mieszkańcy domów pomocy zaczęli żyć z poczuciem limitowanej miłości. Zaczęli jej dostawać mniej, do tego nie mogą dawać jej tyle i w taki sposób jak dotychczas. Stąd moja gorąca prośba do wszystkich o duchowe wsparcie osób mieszkających w domach pomocy. Jak wiele ono znaczy, przekonał się personel medyczny, kiedy je otrzymał na początku pandemii.

Wiem, że takie wsparcie jest możliwe i z góry wszystkim za nie dziękuję.


Jan Arczewski - starszy pan z długą siwą brodąJan Arczewski – od dzieciństwa choruje na rdzeniowy zanik mięśni i porusza się na wózku. W Domu Pomocy Społecznej Kalina w Lublinie, w którym od 32 lat mieszka i pracuje jako psycholog, stworzył Telefon Zaufania dla Niepełnosprawnych (81 747 98 21). Odbył tysiące rozmów. Problemy, z którymi zwracają się do niego ludzie, dotyczą wszystkich sfer życia, nie tylko psychologicznej czy egzystencjalnej. Jest finalistą Konkursu „Człowiek bez barier 2004” i pierwszym laureatem Nagrody Prezydenta RP „Dla Dobra Wspólnego” (2016). W 2017 r. znalazł się w Liście Mocy, publikacji wydanej przez Integrację, z sylwetkami 100 najbardziej wpływowych Polek i Polaków z niepełnosprawnością, i w tym samym roku otrzymał Nagrodę TOTUS Fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia.


Okładka magazynu Integracja. Główny tytuł brzmi: Janka w Tatrach. Na zdjęciu kobieta w kasku i z plecakiem podczas wspinaczki w wysokich górach. W tle szczyty górArtykuł pochodzi z numeru 4/2020 magazynu „Integracja”.

Zobacz, jak możesz otrzymać magazyn Integracja.

Sprawdź, jakie tematy poruszaliśmy w poprzednich numerach (w dostępnych PDF-ach).

Dodaj komentarz

Uwaga, komentarz pojawi się na liście dopiero po uzyskaniu akceptacji moderatora | regulamin

Komentarze

  • cierpią najmocniej
    Janusz
    29.09.2020, 16:04
    Nie chciałbym żeby to zabrzmiało lekceważąco, bo ograniczenia są odczuwalne na co dzień, ale Prawda jest taka, że z połowa mieszkańców w moim DPS-ie nie wie, bądź nie bardzo rozumie o co chodzi z tą całą epidemią. Najbardziej "cierpią" z tego powodu alkoholicy którzy nie mogą swobodnie wyjść się narąbać pod sklepem i muszą ryzykować wyjścia balkonem, co grozi dwoma tygodniami w izolatce zwanej tez kwarantanną.
    odpowiedz na komentarz
  • Kontrole
    K.S.
    29.09.2020, 13:34
    Witam, konttole powinny byc i to bardzi często, gdyż pogorszyło się bardzo jedzenie. Personel pracuje jak za karę. Nie jest pomocny. Źle traktują pensjonariuszy. Osoby leżące nie mają pomocy abh skontaktować się z rodziną. Lekarz nie chce przyjsc na wizytę. Leżący są w zlych stanach i zaniedbani z odleżynami IV stopnia. Konttole powinny byc częste,gdyż problem się nasila, a personel wykorzystuje obecną sytuację i zaniedbuje pensjonariuszy.
    odpowiedz na komentarz
  • Już nie jest tak jak było
    Mieszkaniec
    28.09.2020, 17:47
    Same kontrole wiele nie zmienią wiadomo jak to wygląda w większości mieszkańcy obawiają się mówić co jest nie tak jak już ktoś mówi to próbuje się go zdyskredytować. W dps zaczyna robić sie niefajnie mieszkam od 22 lat to widzę jak sie zmienił personel od czasu wprowadzenia izolacji. Po pierwsze co dla mnie istotne to jedzenie od marca nie jadłem ciepłego posiłku posiłki wydawane na raty jedna osoba przy stoliku większości rozwożone po pokojach porcje o wiele mniejsze do tego mało kiedy pokrywa sie z tym co pisze w jadłospisie a co jest wydawane od marca schudłem 14 kg. Koniec z wyborem posiłków jeden dla wszystkich tłumaczenie musimy ograniczyć kontakty wcześniej zapisywała opiekunka tydzień wcześniej co woli mieszkaniec na obiad. Zakupy też problem osoby wyznaczone do robienia mają wiecznie pretensje, że mieszkańcy zbyt wiele chcą a one muszą dźwigać i spędzać pół dnia w sklepie na zakupach później pakować, wydawać i się rozliczać do tego nie można wszystkiego kupić, ponieważ zakupy przechodzą kwarantanne. Była próba pozbawienia mieszkańców kieszonkowego, bo "nie robicie zakupów nie są wam potrzebne pieniądze" Opieka po wprowadzeniu zakazu odwiedzin coraz mniej osób jest sadzanych na wózek no bo poco dźwigać niech leży i nie wydziwia sam spotkałem sie kilka razy z odmową pomocy co wcześniej nie miało miejsca zawsze było z uśmiechem i natychmiast Zgony ludźmi, którzy byli najczęściej odwiedzani przez bliskich rodzinę w ciągu dwóch miesięcy prawie wszyscy poumierali z tęsknoty przypadek. Jest naprawdę dużo takich przykładów i same kontrole niczego zbytnio nie zmienią, bo kontrola jest zapowiadana i jest raz na kilka miesięcy Na razie jeszcze sie nie obawiam mówić co jest moim zdaniem nie tak ALE całkowicie zamknięty odizolowany bez możliwości natychmiastowego pożalenia sie wezwania pomocy może sie zakończyć AMEN
    odpowiedz na komentarz
Prawy panel

Sonda

Czy nosisz maseczkę?

Biuletyn

Wspierają nas