Przejdź do treści głównej
Lewy panel

Wersja do druku

Drobne szpileczki, czyli dyskryminacja na co dzień

05.05.2020
Autor: Magdalena Kulus, fot. WelshPixie/Pixabay.com
Kilkadziesiąt stojących szpilek z kolorowymi główkami

Dyskryminacja kojarzy nam się z wykroczeniem – i słusznie, bo za dyskryminowanie grożą konkretne, prawnie usankcjonowane konsekwencje. Jednak najczęściej jej przejawy pozostają bezkarne – bo są subtelne, przemycane w codziennych, międzyludzkich kontaktach i zachowaniach. Można je (na upartego) uznać za brak dobrej woli albo po prostu sympatii do danej osoby. Nie są one jednak bez znaczenia dla samopoczucia i godności tych, których dotykają.

5 maja obchodzimy Europejski Dzień Walki z Dyskryminacją Osób Niepełnosprawnych i Dzień Godności Osoby z Niepełnosprawnością Intelektualną. Ci ostatni mają w naszym społeczeństwie najtrudniej – są lekceważeni, pomijani, uznawani za gorszych. Każdy z nas zna epitety, jakimi są określani. A przecież niepełnosprawni – ogólnie rzecz biorąc, niezależnie od tego, czego ich niepełnosprawność dotyczy – nie są mniej ludzcy. Mają serca i emocje, które często są przez dyskryminację deptane.

Daleka jestem od tego, by Dzień Walki z Dyskryminacją jakoś specjalnie obchodzić – zwłaszcza w czasach koronawirusa, gdy nie mamy wielu możliwości manifestowania swoich poglądów. Zachęcam natomiast do refleksji. Czy wiemy, czym jest dyskryminacja? Jak często dyskryminujemy tylko dlatego, że ktoś jest inny, na przykład mniej sprawny?

Wielu z nas ma w tym zakresie czyste sumienie, bo wydaje nam się, że dyskryminacja nas nie dotyczy. Tymczasem głośno komentujemy lekkie opóźnienie autobusu spowodowane tym, że kierowca otwierał specjalną platformę osobie poruszającej się na wózku lub sugerujemy koleżance, by jej niepełnosprawny intelektualnie syn darował sobie przyjście na kinder party, bo przeszkadza w zabawie innym dzieciom.

Drobne szpileczki, lekko wyczuwalne.

A przecież wbijane raz za razem zostawiają ślad i poczucie, że jest się dla społeczeństwa balastem. Ciężarem, który jeśli nie dostanie wsparcia i odrobiny zrozumienia – naprawdę może spaść na dno.

Dlatego zamiast tych szpilek, dawajmy nadzieję na lepsze jutro. Pomocną dłoń. Uśmiech. A przede wszystkim – szacunek, którego tak brakuje w kontaktach z osobami niepełnosprawnymi. Poczucie, że nikt z nas nie jest gorszy tylko dlatego, że słabiej widzi lub nie słyszy. Nie użalajmy się, lecz traktujmy na równi – z poszanowaniem inności. To wystarczy, by walczyć z dyskryminacją i (co niezwykle ważne!) uczyć kolejne pokolenia, że jesteśmy różni, ale w głębi serca wszyscy tacy sami – chcemy po prostu pięknie i godnie żyć.


Magdalena Kulus, młoda kobieta w okularach, pozuje do zdjęcia siedząc na wózkuMagdalena Kulus ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Śląskim. Pisze na co dzień i od święta, zawodowo i dla przyjemności. Copywriterka, korektorka. Miłośniczka zwierząt, teatru, dobrej literatury i frytek. Zadebiutowała w 2011 roku książką o swoim psie asystencie „Blondyn i Blondyna”. Jest też autorką historii o niesfornym kotku „Cykor”.

Dodaj komentarz

Uwaga, komentarz pojawi się na liście dopiero po uzyskaniu akceptacji moderatora | regulamin

Komentarze

  • Dyskryminacja przez ZUS, osób ze znacznym stopniem niepełnosprawnosci przy ubieganiu się o 500+ dla niepełnosprawnych
    PS
    11.05.2020, 14:43
    Dyskryminacja
    odpowiedz na komentarz
  • Podziękowania
    Anna
    11.05.2020, 09:33
    Dziękuje za artykuł, który uświadomił mi w jakim świecie żyjemy i z jakimi ograniczeniami mamy do czynienia. Oczywiście zdawałam sobie z tego sprawę, jednak ze stereotypami nie warto walczyć lecz znaleźć sobie inne drogi samorealizacji i akceptacji swojej sytuacji czy odmienności funkcjonowania. To niezwykle cenny pozytywny artykuł. Chętnie porozmawiałbym z autorką jeśli to możliwe. Pozdrawiam
    odpowiedz na komentarz
  • Popieram Panią
    Jerzy
    08.05.2020, 11:17
    Tak, powinno się o takich sprawach mówić otwarcie.
    odpowiedz na komentarz
  • Jak udowodnić dyskryminację w miescu pracy? Jak to wygląda w sądzie?
    kulawa
    05.05.2020, 20:24
    Podobno jeśli jest się ofiara molestowania w pracy to nie trzeba tego udowadniać przed sądem. A jak sytuacja wygląda, jeśli pracownik niepełnosprawny doświadcza szykan ze strony innych pracowników i kierownictwa? Czy trzeba zebrać dowody? Z góry dziękuję za informację.
    odpowiedz na komentarz
  • Gdzie jest ta granica
    Ewa
    05.05.2020, 13:43
    Spotkałam się osobiście z takimi szpilkami, zdarzyło się że nawet były to noże i Oprawca może odwrócić sytuację i tłumaczyć to moją "dużą wrażliwością" (tak, daje na WOŚP) niskim poczuciem własnej wartości, brakiem dystansu do siebie i jeszcze innymi ujmującymi bzdurami na mój temat. Oprawca zabezpiecza się ( "znieczula świadków") na wypadek mojego zgłoszenia tego policji. To nie tak łatwo postawić Słowo przeciw Słowu bez świadków.
    odpowiedz na komentarz
Prawy panel

Sonda

Co myślisz o znoszeniu kolejnych obostrzeń związanych z pandemią COVID-19?

Biuletyn

Wspierają nas